Anders maken we even een groepsapp aan?

De groepsapp is horror. Ik geef toe, ik heb er ook een flink aantal: met de moeder en de zus, met de schoonfamilie, met twee vriendinnen met hond over hoe laat we naar het bos gaan elke ochtend en wie er mee gaat en op wie er dus gewacht moet, een wandelgroep voor de korte afstand, een wandelgroep voor de lange afstand, een groep met lelijke en dus mooie woorden, een gezellig groepje waarin vooral Kamagurka’s worden gedeeld, groepen met mensen met wie ik boeken maak.

En sinds begin dit jaar een groep van de brugklas van de jongste. Van de oudste twee is zo’n groep nooit aangemaakt, en maar goed ook. Deze klas ging op brugklaskamp. Hoezo mochten ze alleen een kleine rugzak of weekendtas mee als ze ook een slaapzak mee moesten nemen, dat paste toch nooit en hoe deden wij dat? Een grotere tas nemen, appte ik nog monter terug. Ja maar dat stond niet op het briefje. Had ik dat briefje soms niet goed gelezen? En wat deden wij in het lunchpakket? En mocht een harde koffer ook? Fotootje erbij van de koffer, ja dat mocht besloten vijf verschillende mensen. Eentje twijfelde nog. Na aankomst op het survival-kamp brak de pleuris uit. Waarom de kinderen nog niet hadden gebeld? Kon de mentor niet even een berichtje sturen dat ze allemaal nog ademen? De ene moeder ging niet slapen als ze niets van haar kind had gehoord, hadden wij al wat vernomen? De vader die de online-test “wat voor moeder ben je, tijger of helikopter” doorstuurde, kreeg de volle laag. Daarna bleef het stil.

Het enige wat ik al die dagen dacht, is: waarom? Nooit Meer Een Schoolplein is voor sommige mensen na de basisschool geen opluchting maar een groot gemis.

Op kantoren is het niet veel beter, schrijft Japke-d. in NRC maar daar werk ik gelukkig niet.

Illustratie hierboven is niet van mij, maar van Tjarko van der Pol.

Related Posts

Analog Sea & Indiecon