En? Heb je nog tips voor Rotterdam?

En? Heb je nog tips voor Rotterdam?

“Heb jij enig idee waar twee vrienden van mij moeten slapen én eten in Rotterdam,” vroeg SvH mij van de week. Ik moest ook even drie keer slikken want ik vind het soms echt lastig hier in mijn eigen fijne havenstad. Dus dat werd een lijstje met klassiekers en wat minder bekende namen. Wie daar nog wat aan toe te voegen heeft, graag!


THE SLAAK
Net nieuw hotel, in oude gebouw van Het Vrije Volk. Moet echt heel mooi zijn, de locatie is een beetje gek natuurlijk, zo om de hoek van Kralingen en het Oostplein.
 
QUARTIER DU PORT
Als ze in het Scheepvaartkwartier willen slapen, is dit de enige leuke optie. Maar het moet een goed hotel zijn, ik ben er ooit een keer binnen geweest.
Hier in de buurt eten is leuk bij Louise Petit Restaurant (wel altijd vol, niet te lang wachten met reserveren).
 
ROOM MATE BRUNO
Is een keten, maar dan wel een mooie en hippe. Ligt aan de overkant, tegenover het NHOW hotel (dat vind ik erg onpersoonlijk maar sommige mensen vinden dat juist weer fijn, en je kunt daar natuurlijk kamers huren met uitzicht over de Maas en dat gaat hier weer niet). Zit aan de Foodhallen vast, dus niet de Fenix maar die andere. Die vind ik minder spannend. Leuk te combineren met het Fotomuseum.
 
HOTEL NEW YORK
Ja de klassieker natuurlijk, die had je zelf waarschijnlijk ook al bedacht, maar ik vind het intussen een klein beetje ‘geweest’. Als je het niet kent, als Amsterdammer zijnde is die kans natuurlijk heel groot, dan is het altijd wel leuk. Er staat nu zo’n man in pak met alle franjes en toestanden bij de deur, ik vind dat altijd een beetje nep. Maar het torenkamertje is een feest.
 
VILLA AUGUSTUS
Dat vind ik altijd nog een mooie optie maar is natuurlijk wat uit de route, in Dordrecht en ja dat is wel heel erg Rotterdam-Zuid. Maar blijft een van mijn favorieten. Je kunt er dan wel met de Fast Ferry heen, die stopt er voor de deur. Eten in het restaurant is goed, en er is een mooie boekwinkel bij en dat vindt iemand uit het boekenvak vast ook fijn.
 
SUPERNOVA
En deze kreeg ik net getipt: gloednieuw hotel op de ’s Gravendijkwal. Het is dat mijn eigen bed al in Rotterdam staat, anders ging ik dit graag een keer proberen. Ziet er te gek uit.

 


Mijn lievelingsrestaurants in Rotterdam…

Zo heel vaak ga ik niet meer uiteten, maar als ik ga…! Plus wat tips van anderen.
– Restaurant De Jong, van Jim de Jong. Gaat sluiten over een tijdje, wat ik dus echt heel erg vind
– Loos, gewoon lekker ouderwets bij Loos gaan eten, beneden of boven aan linnen-gedekte tafeltjes
– Vislokaal Kaap, op Katendrecht dus, naast Matroos en het Meisje dat ook leuk is, maar allebei misschien niet feestelijk genoeg
– Restaurant Héroine moet goed zijn, in de Kipstraat

Weet je nog een leuk hotel?

Weet je nog een leuk hotel?

Dit is misschien wel de meest gestelde vraag aan mij de afgelopen 400 jaar. En als ik eerlijk ben: ik weet nogal wat leuke hotels. In Nederland, in België, in Duitsland, in Frankrijk. Ik schreef daar lang geleden een boek over, simpelweg Leuk Hotel. Daarna maakte ik een remake voor uitgeverij mo’media, en dat boek heette Hotel Amour. Vernoemd inderdaad naar een ontzettend leuk hotel in Parijs. Het boek kost momenteel nog maar een tientje, geen geld.

Hotel Amour schreef ik niet zelf, daarvoor schakelde ik Joline van den Oever in. Zij interviewde 101 bekende en minder bekende Nederlanders en Vlamingen over hun favoriete hotel en dat leverde een bont gezelschap op van Wes Anderson-pareltjes, chique boetiekhotels, mooie plekken door heel Europa en stiekem ook in Marokko want daar bleken deze 101 graag te komen.

Mijn eigen lievelingshotel staat er niet in: Les Tourelles in Le Crotoy, Noord-Frankrijk. Allang geen Geheimtipp meer, het bestaat al 25 jaar en ik kwam er jaren geleden al, maar het blijft een superplek. Uitzicht over de baai van de Somme, waar je prachtig kunt wandelen, waar kokkelvissers bij laag water gebogen staan over de zompige zeebodem, waar de ingrediënten voor het restaurant allemaal uit de buurt komen. De kamers zijn wit, eenvoudig maar mét bad. Reserveren moet echt echt echt op tijd, want het is een populair adres.

Wat eet jij vanavond?

Wat eet jij vanavond?

De ergste vraag voor wie geen inspiratie heeft om te koken.

Soms stel ik mezelf voor als een soort Nigella Lawson, Yvette van Boven of, jawel, Sophia Loren. Ik sta in een imaginaire keuken met 43 koperen pannen, bergen verse kruiden, een streng knoflook aan het plafond en een hoofd vol recepten. Hier aan mijn Rotterdamse aanrecht heb ik rekening te houden met iemand die het liefst elke dag gebakken aardappels, een stuk vlees en boontjes eet. Met iemand die geen vlees eet en geen eieren. Met iemand die alles lekker vindt, als het maar enchilladas zijn. En met iemand die het liefst heel veel peper in het eten wil.

Er moest iets veranderen. Vriendin M. tipte: laat die kinderen toch zelf koken. En zo geschiedde. We aten vaak enchilladas, gebakken aardappels en vegan curry met of zonder doperwtjes. Alles prima, tot de toetsweek begon. Of eigenlijk, de weken ervoor. Dus dook ik weer de keuken in, maakte deze lasagne en maakte iedereen gelukkig. Echt.

Klik hieronder door en print die PDF uit en hang op in de keuken en herhaal zo vaak mogelijk tot er weer gekookt wordt door je pubers. En voeg zoveel peper toe als wenselijk.

LASAGNE met veel groenten zonder vlees

Foto’s uit het kookboek Koken Con Amore van Sophia Loren, dat vooral vanwege de geweldige foto’s heel erg de moeite is.

Heb jij al een nieuwe agenda?

Heb jij al een nieuwe agenda?

Er gaat niets boven een analoge agenda. Echt niet. Je hoeft van mij geen bullet journal te gaan bijhouden, met bijbehorende krulletters, plaatjes, getekende bloemblaadjes en “drink ik wel genoeg water”-tracker. Zo’n mutsenagenda bedoel ik niet.

Vriendin H. appte me vorige week met de vraag of ik al een agenda voor 2020 had. Overigens denk ik dat ze de vraag liever via de normale post had gesteld. Ik vond het een heel fijne vraag. Zoals je vroeger een verse schoolagenda uitzocht, zo blij kan ik inderdaad ook worden van een nieuwe, maagdelijk schone agenda voor een maagdelijk nieuw jaar. Je houdt in een papieren agenda nou eenmaal beter bij hoe je dag eruitziet. En je kunt er in tekenen, tijdens het telefoneren met een klantenservice.

Voor het grote piekeren begon “welke tips moet ik haar in godsnaam geven?” vloog het ene na het andere plaatje van mooie agenda’s mijn telefoon in. Dat was nog eens wat anders dan de eeuwige Moleskine A5 (zwart, slappe kaft, alle dagen van de week links, ruimte voor aantekeningen rechts – niks mee mis overigens, de nieuwe ligt al in huis) die ik al jaren koop.

We appten nog wat door. Heeft De Ideale Agenda de dagen verticaal of horizontaal op het papier? Moet het papier geschikt zijn voor vulpen? Is een weekoverzicht van wezenlijk belang voor het overleven van de 2020-jungle? Deze vijf zijn het geworden.

Midori Notebook Diary A5-formaat. Valt prachtig open. Leeslintje! Bestellen via buitendelijntjesshop.com

De basic planner van Marjolein Delhaas. Eigenlijk is haar hele assortiment prachtig, kijk zelf maar.

Een agenda van gerecycled papier van Redo, nog een paar dagen te bestellen via redopapers.com (nog een paar dagen ja, want er worden precies zoveel agenda’s gemaakt als er besteld zijn in de voorverkoop, speaking of sustainable). Deze heb ik dus besteld, wordt begin december geleverd en kan niet wachten. Op de foto hierbij de omslagen die je er apart bij kunt bestellen.

En, tipt vriendin H., als laatste, deze van Kartotek Copenhagen, die zijn ook prachtig. Tja.

En vergeet dus die Moleskine niet!

De kunst van het niksen

De kunst van het niksen

Ik houd erg van mooie woorden, niet alleen van mooie zinnen. Fascinerend zijn woorden die niet te vertalen zijn. De boekhandels liggen sinds een paar jaar vol met veel te veel boeken over dit soort woorden: hygge (het Deense gezellig, maar dan met kussens, dekentjes en veel kaarsen), lagom (iets met ‘bijna goed is goed genoeg’) en uit Zuid-Korea schijnen ook nogal wat levenswijsheden te komen waar een mooi woord aan kleeft.

Het Nederlandse ‘gezellig’ is uiteraard het oerwoord van niet te vertalen wijsheid, maar dat is niksen ook. Niks doen, en toch heel veel doen namelijk: niks. Deze zomer waren ze er nogal vol van in de USA, het land waarin waarschijnlijk veel te weinig genikst wordt. Anders hoor je er niet bij, als je je niet oeverloos druk maakt over van alles. Niksen is “The Dutch Concept of Doing Nothing”. Ik vind het een mooi idee dat ze daar aan de andere kant van de oceaan denken dat wij hier de hele dag niks doen. Ik probeer het wel eens, maar het is nog knap ingewikkeld.

The School of Life verkoopt doosjes met Untranslatable Words, afgedrukt op mooie kaarten en dat hele doosje is natuurlijk een feestje. Je kunt er verder, nou, niks mee, maar dat is niet erg. Je kunt er fijn bij niksen, en een beetje naar dat doosje staren.

Jij komt toch wel eens in Kopenhagen?

Jij komt toch wel eens in Kopenhagen?

“Jij bent toch van mo’media, van die 100% gidsen?”

Deze vraag wordt mij, niet gek genoeg, heel vaak gesteld maar nee, dat bén ik dus niet. Ik heb door de jaren heen heel veel gewerkt voor mo’media, de uitgeverij van de reisgidsen die inmiddels allang niet meer 100% heten maar time to momo. Ik was daar projectmanager voor veel boeken voor hun imprint Boeken aan de Maas en maakte in het verleden ook kookboeken, andere reisgidsen, nou goed.

Deze twee gidsen maakte ik dus in opdracht. Voor timetomomo Berlijn maakte ik een groot deel van de foto’s (voor een eerdere uitgave van de gids schreef ik ook de zes wandelroutes), en voor timetomomo Kopenhagen ook. Berlijn fotografeerde ik toen ik er woonde, voor Kopenhagen ging ik daar twee keer een dag of 10 naar toe. Aan dat soort werkbezoeken houd je trouwens ook een flink aantal geliefde adressen over, want als ik iets leuk vind, is het wel in m’n eentje uiteten gaan. Bovendien wonen mijn ex-Berlijnse vrienden ook weer in Kopenhagen, dus wie behoefte heeft aan een rijtje adressen kan hier doorklikken.